Als ik coachees vraag wat hen het meest heeft geholpen in het coaching traject, hoor ik bijna altijd twee dingen terug.
De bodyscan – daarover later meer –
en: “Dat jij mij mijn eigen inzichten en oplossingen liet vinden.”

Ze beschrijven het vaak als: gespiegeld worden, uitgedaagd worden, maar niet gestuurd.
En elke keer raakt me dat.

Tegelijkertijd voelt dit voor mij als een no-brainer.
Alle wijsheid zit namelijk al in de persoon tegenover mij.

Wat we vaak zijn kwijtgeraakt, is niet die wijsheid zelf, maar het contact ermee. Ze wordt overstemd door een continue stroom aan gedachten. Vaak kritisch, vaak negatief, vaak oud. Zo luid, dat de diepere laag nauwelijks nog hoorbaar is.

Mijn werk zit niet in het aandragen van antwoorden.
Ook niet in veranderen of verbeteren.

Ik creëer ruimte. En veiligheid.
Een veld waarin het stiller mag worden, zodat dat wat er al is weer naar boven kan komen.

Niet iets nieuws leren, maar herinneren.
Niet iemand anders worden, maar terugkomen bij wie je in wezen bent.

En dat moment – waarop iemand zichzelf weer herkent, van binnenuit –
dat blijft voor mij elke keer opnieuw bijzonder. 

Niet om het ongemakkelijk te maken, maar om ruimte te geven aan wat anders overstemd blijft.

Juist daar ontstaat beweging.

Namasté

Jolanda